2025’te Kocakarı Soğukları: Mart Ayının İçime İşleyen Sessizliği
Catmedya takipçilerine özel hazırladığımız bu içerikte “2025’te kocakarı soğukları ne zaman başlıyor” hakkında önemli bilgiler paylaşacağız.
Kayseri’de Mart ayı her zaman biraz tuhaf gelir. Ne tam kış biter ne de bahar gerçekten başlar. Bir gün güneş insanı kandırır gibi ısıtır, ertesi gün rüzgâr sokakları yeniden buz gibi keser. 2025’in Mart’ı da farklı değildi. Ama o yıl, “kocakarı soğukları” dediğimiz o eski, inatçı soğuk dalga sanki biraz daha uzun sürdü, biraz daha içime işledi.
Ben 25 yaşındayım. Günlük tutmayı bırakmayanlardanım. Bazen yazdıklarım sadece hava durumu olur, bazen bir sokak lambasının titreyen ışığı, bazen de içimde biriken cümleler. Ama Mart 2025’te yazdıklarımın çoğu aynı noktaya dönüyordu: soğuk.
Kocakarı Soğukları 2025 Ne Zaman Başladı?
2025’te kocakarı soğukları, şehirde hissedilmeye başlandığında takvimler Mart’ın ortasını gösteriyordu. Özellikle 11–17 Mart aralığında geceler sertleşmiş, gündüzler ise aldatıcı bir yumuşaklığa bürünmüştü. İnsanlar “bahar geldi” demeye başlarken, sabahları camlarda buz desenleri yeniden beliriyordu.
Ben bunu ilk fark ettiğimde, sabah işe gitmek için durakta bekliyordum. Ellerim cebimdeydi ama yine de üşüyordum. O an içimden şu cümle geçmişti: “Bahar bazen gelmiyor, sadece kapının önünde oyalanıyor.”
Mart Sabahı: Bekleme Durağında Donan Zaman
O sabahı hâlâ net hatırlıyorum. Gökyüzü griydi ama o klasik kış grisi değil, daha ağır, daha yorgun bir griydi. Sanki gökyüzü bile Mart ayından sıkılmış gibiydi.
Durakta üç kişi vardık. Kimse konuşmuyordu. İnsanların sessizliği bazen hava durumundan daha çok şey anlatır. Yanımda yaşlı bir amca vardı. Elindeki poşeti sıkıca tutuyordu. Rüzgâr her estiğinde poşet hışırdıyor, sanki küçük bir hayvan gibi ürküyordu.
O an içimde garip bir his vardı. Hayal kırıklığıyla umut arasında sıkışmış gibiydim. Çünkü bir yanım artık güneşi, hafifliği, baharın gelişini istiyordu. Ama diğer yanım bu soğuğa alışmıştı. Hatta garip bir şekilde bu soğuk bana tanıdık geliyordu.
İçimdeki Günlük Sayfası
O gün akşam günlüğüme şunu yazmışım:
“Mart ortası geldi ama içim hâlâ kış. Sanki dünya ısınmaya karar vermiş ama ben geride kalmışım. Kocakarı soğukları sadece havayı değil, insanın içini de sertleştiriyor.”
Bu cümleyi yazarken fark ettim: ben aslında sadece üşümüyordum. Bir şeylerin bitmesini de bekliyordum. Ama neyin bittiğini bile tam bilmiyordum.
Sokaklar ve Eski Bir Hatıra
O gün öğleden sonra yürümeye çıktım. Hava biraz açmıştı ama bu aldatıcı bir açıklıktı. Güneş vardı ama ısıtmıyordu. Sanki gökyüzü bize sadece “bakıyorum” diyordu, “sizi ısıtmaya hazır değilim.”
Bir sokak köşesinde eski bir pastane gördüm. Camları buğulanmıştı. İçerideki sıcaklık dışarıdan bile hissediliyordu. İçeri girdim. Sıcak hava yüzüme çarptığında neredeyse duygulandım.
Bir çay söyledim. O çayı içerken aklıma çocukluğum geldi. Annemle yürüdüğümüz kış sabahları… Annem hep “kocakarı soğukları geçmeden bahara güven olmaz” derdi. O zamanlar bunun sadece bir laf olduğunu sanırdım. Şimdi ise o lafın bir deneyim olduğunu anlıyordum.
Çay bardağını elimde tutarken içimden şu geçti: “Belki de büyümek, soğuğu anlamak demek.”
Gecenin Sessizliği: Soğukla Konuşmak
Gece olduğunda şehir tamamen değişir. Özellikle Mart geceleri. Rüzgâr daha net konuşur, sokak lambaları daha yalnız görünür.
Penceremi açtım o gece. Soğuk içeri doldu. Bir an kapatmak istedim ama yapmadım. Çünkü bazen insan kendini hissetmek için soğuğa izin verir.
O an düşündüm: 2025’te kocakarı soğukları sadece bir hava olayı değil, bir bekleyişti. Sanki hayat bana “henüz değil” diyordu.
İçimde garip bir umut vardı. Kırılgan ama inatçı bir umut. Baharın geleceğini biliyordum ama ne zaman geleceğini bilmemek beni yoruyordu.
Yalnızlıkla Gelen Farkındalık
O gece günlüğüme şunu yazdım:
“Bazen insan en çok soğukta kendini fark ediyor. Kocakarı soğukları dışarıda değil, içimde dolaşıyor gibi.”
Bu cümleyi yazarken aslında şunu da hissediyordum: yalnız değildim. Çünkü bu şehirde herkes aynı soğuğun içinden geçiyordu. Ama herkes farklı hissediyordu.
Günler Geçerken: Soğuğun Uzayan Hikâyesi
Mart’ın ortasından sonra soğuk bir süre daha devam etti. Sabahlar hâlâ keskin, akşamlar hâlâ aceleciydi. İnsanlar artık montlarını kaldırmaya cesaret edemiyordu.
Bir gün arkadaşım aradı. “Bahar geldi mi orada?” dedi. Gülümsedim ama cevap veremedim. Çünkü baharın gelip gelmediğini bilmiyordum. Sadece bazen hissettiğim bir şey vardı: yaklaşmakta olan ama bir türlü ulaşamayan bir sıcaklık.
O gün anladım ki kocakarı soğukları sadece havayı değil, beklentiyi de donduruyordu.
Bir Köşe Başında Baharı Düşünmek
Mart’ın sonuna doğru bir gün, güneş daha cesur görünmeye başladı. Ama rüzgâr hâlâ oradaydı. Sanki gitmek istemiyordu.
Bir köşe başında durdum. İnsanlar montlarını biraz açmıştı ama tamamen bırakmamışlardı. Ben de aynıydım.
O an içimde bir şey kırıldı gibi oldu. Hayal kırıklığı değildi bu. Daha çok bir kabullenişti. Soğuk gitmiyordu hemen. Bahar acele etmiyordu. Her şey kendi zamanında ilerliyordu.
Ve ben bunu ilk kez bu kadar net hissettim.
Son Günlük Notu
Şöyle yazmışım:
“2025’in kocakarı soğukları bana sabrı öğretti. Beklemek, her zaman kötü bir şey değilmiş. Bazen sadece yaşamın ritmiymiş.”
Soğuk Geçtiğinde Geriye Kalan
İlgili Yazımız: İskorpit ne zaman görülür ?
Kocakarı soğukları sonunda çekildiğinde bunu bir anda fark etmiyorsun. Bir sabah uyanıyorsun ve hava daha yumuşak. Rüzgâr daha nazik. İnsanlar daha hafif yürümeye başlamış.
Ama içimde o Mart hâlâ duruyor.
Çünkü o günler bana bir şey öğretti: bazı mevsimler dışarıda yaşanmıyor. İçinde yaşanıyor insanın.
2025’in Mart’ı, soğuk bir dönemden çok bir farkındalık gibiydi. Baharın gelmesini beklerken, aslında kendimi beklediğimi anladığım bir dönem.
Okuyucularımıza “2025’te kocakarı soğukları ne zaman başlıyor” konusunda faydalı bilgiler sunmaya çalıştık. Catmedya ekibi olarak bizi okumaya devam edin!